چيزي شبيه دريا
چيزي شبيه آتش
شبيه چشمان تو
وقتي آهسته از لاي سکوتي سبز نگاهم مي کني
واژه اي
کبوتري
دريايي
و يا شايد ستاره ي کوچک سبزي
درون من زاده مي شود
واژه اي که احتمالا تمام پاييز تو را بابا صدا مي کند
واژه اي ساده و آسوده
که پيله ي پروانگي اش را مو به مو برايت تعريف مي کند
حالا بيا به دوشنبه ي من
کنار پنجره اي از اضطراب باران و خيابان
و زمستاني از کودک و کبوتر و برف
که نمي داند تکليف اين همه آدم برفي که در حوالي خوابش پرسه مي زنند چيست
ياد آن جمعه ي خلوت از جنس بوسه افتادم
همان جمعه
که آوازي سپيد از آسمان باريد
مي ترسم ، ستاره ي سبز من
از آدم برفي هاي عريان
که به نگاه معطر ما
حسودي مي کنند
از سايه هاي بي پروا
حتي از پررنگي چاي
و بي رنگي برف و ترانه
صداي گريه ي جوجه اي مي آيد
که رؤياي سه شنبه را
روي برف ها پيدا نمي کند
ساعتم قارقار مي کند
کلاغ روي آنتن خانه ي همسايه
تيک تاک سر مي دهد
مي ترسم
ديگر نگو چرا
شايد از نبودن کسي مثل تو
شايد از بودن تو
در آخرين دقيقه ي
علاقه و اقاقي
شايد از واژه اي که درونم زاده شده
مي ترسم
با آن که مي دانم
قد همان صبح جمعه ي آخر دي ماه
دوستم داري ...