شب مهتاب و چشمام بازم از ياد تو خيسه
ديگه عادت شده با بغض واسه ی تو مينويسه
کاش ميفهميدی که قلبم خونه آرزوهات بود
يه نفس تنها نبودی هميشه دلم باهات بود
آسمونو ماه نقرش با يه عالمه ستاره
شاهدن که اين بريدن ديگه برگشتی نداره
رفتی بی اونکه بدونی دل من مال خودت بود
حال بغضای شبونم به خدا حال خودت بود

سهم چشمای تو بودن توی دنيا هر چی داشتم
واسه خاطر نازت جونمو گرو گذاشتم ‏
يه دروغ ساده اما قصه ما رو به هم زد
سرنوشتمونو آخر با جدا شدن رقم زد

تو پشيمون شدی و من حالا صندوقچه دردم
سخته اما باورش کن، من ديگه بر نميگردم
اما يادت باشه حرفات مثه گوله های برفن
خيليا قربونيای بی گناه دو تا حرفن‏

ساده نباش، ساده نباش
وقتی همه رنگ ميبازن، ياد بگير از اون آدما
که مارش جنگو ميسازن
بايد که تو ياد بگيری مثل همه آدما شی
خوب بتونی دروغ بگی، عشقو تو نطفه بکشی
اين آدما که ميبينی ترانه زخمی ميکنن
بی قانونی قانونشون دروغ ميگن به تو، به من