ای تبلور حقيقت توی لحظه های ترديد                           تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشيد

اگه باشی يا نباشی برای من تکيه گاهی                       برای من که غريبم تو رفيقی جون پناهی

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت                       غم من نخور که دوری برای من شده عادت

ناجی عاطفه ی من شعرم از تو جون گرفته                    رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم                         قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم

 وقتی شب، شب سفر بود توی کوچه های وحشت            وقتی هر سايه کسی بود واسه بردنم به

ظلمت

وقتی هر ثانيه ی شب طپش هراس من بود                   وقتی زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشيدی                        برام از روشنی گفتی پرده ی شبو دريدی

ای طلوع اولين دوست ای رفيق آخر من                      به سلامت سفرت خوش ای يگانه ياور من

مقصدت هرجا که باشه هرجای دنيا که باشی                اونور مرز شقايق،پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود                       تنها دست تو رفيق دست بی ريای من بود

(ايرج جنتی عطايی)