من اوازه خوان لبان توام مصیبت کش گیسوان توام به دوش دلم بار دوری چقدر فدایت بگردم صبوری چقدر عزیز دلم کینه توزی مکن گناه است پروانه سوزی مکن چرا خنده ی زورکی می کنی شب و روز من را یکی می کنی دل ازرده بودن گناه است و بس پل اشتی یک نگاه است و بس
چون گل یخ !.... درشبی تار !.... نگاه به آسمان عشق تو دوخته ام. تا مهتابی کنی شام تار دلم را ببین ! در ازدحام سکوت ! رگبرگهایم خشکیده لبانم عطشان از عشق توست ببین که چگونه بعداز سالیان دراز عاشقی ومهجوری !.... باز عاشقی می کنم بایاد ونامت با هجی الفبای عشق تو عشق ابدی فرمانروای قلبم پرسوز وگدار سالیان درحسرت یک لحظه عاشقی نامت بر لب ویادت در دل غوغا می کند وباز!..... تا ابد!...... عشق تو را به دوش خواهم کشید ای عشق ابدی من !.....
